Η μάχη της μουστάρδας

Σας έχω πει ποτέ πόσο μικρό είναι το ψυγείο μου; Είναι πολύ μικρό. Κι ενώ ταιριάζει απόλυτα με την μικρή μου κουζίνα, δεν ταιριάζει καθόλου με τις μεγάλες ορέξεις μας. Αυτό το ψυγείο δεν το πάω καθόλου.

Κάθε φορά που αγοράζω ένα (μικρό) καρπούζι, γίνεται μάχη για το διαθέσιμο χώρο. Μάχη μεταξύ του καρπουζιού και των υπολοίπων "ενοίκων" του ψυγείου. Τ'αβγά, τα τυριά, τους ξηρούς καρπούς, το βούτυρο, τα λαχανικά, το γάλα, το εκάστοτε μπουκάλι κρασιού ή μπύρας και φυσικά αυτές εδώ τις μουστάρδες.





Έχω την εντύπωση ότι είναι υπεραρκετές για μένα και τον Σ. Βασικά, έχω την εντύπωση ότι είναι υπεραρκετές ακόμα και για ένα μικρό στρατό.


Όταν ήμουν μικρή, άνοιγα το ψυγείο κι έτρωγα τη μουστάρδα με το κουτάλι μέσα από το "ποτήρι" της. Ξέρετε, εκείνα τα ποτήρια που μετά τα έπλενε η γιαγιά και τα χρησιμοποιούσε για κανονικό ποτήρι. Εκείνα που για τους πρώτους δυο μήνες μύριζαν μουσταρδίλα και κάθε φορά που έκανες το λάθος να πιείς νερό μέσα απ' αυτά, βλαστημούσες την ώρα και τη στιγμή.
Αλλά, ξεφεύγω.
Τότε, άνοιγα το ψυγείο και υπήρχε ένα δοχείο μουστάρδας. Τώρα, νιώθω ότι χρειάζομαι τουλάχιστον δέκα διαφορετικά είδη για να είμαι ικανοποιημένη.

Αυτή τη στιγμή, μέσα στο ψυγείο μου, υπάρχουν έντεκα διαφορετικά δοχεία μουστάρδας. Δοχεία που καταλαμβάνουν πολύτιμο χώρο στο μικροσκοπικό μου ψυγείο.


Να σας παρουσιάσω λοιπόν,

τις γαλλικές.
Από τις καλύτερες μουστάρδες.






Τις ολλανδικές.
Ξέρουν τί κάνουν οι Ολλανδοί.





Την αγγλική.
Πολύ έντονη γεύση ξιδιού. Δεν με ξετρελαίνει.







Την αμερικάνικη.
Η κλασική "κίτρινη" μουστάρδα. Αυτή εδώ όμως δεν είναι και το καλύτερο δείγμα.







Και την... Winnie the Pooh.
Αφήστε, μην το ψάχνετε.






Α, και φυσικά μην ξεχάσω αυτές. Διότι, ποιός είναι ικανός ν' αντέξει χωρίς σκόνη και σπόρους μουστάρδας;;






Εσείς όμως, έχετε αδυναμία σε κάποιο είδος μουστάρδας; Σε ποιό; Πείτε μου σας παρακαλώ πως δεν είμαι μόνη σ' αυτόν τον κόσμο της μουσταρδο-μανίας μου.






Υ.Γ. Θα επιστρέψω στο τέλος της εβδομάδας με μια συνταγή που θα περιέχει... ναι, καλά το μαντέψατε, μουστάρδα.

Paris, je t'adore

Επέστρεψα. Νομίζω.
Διότι ακόμα κι αν είμαι σπίτι, καθισμένη στο γραφείο μου, μπροστά στον υπολογιστή μου, γράφοντας αυτές τις λέξεις, θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι ακόμη στο Παρίσι.
Το μυαλό μου εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί.

Εξακολουθώ να ατενίζω τον επιβλητικό Πύργο του Άιφελ,






να θαυμάζω το μεγαλείο της Παναγίας των Παρισίων,






να απολαμβάνω μια τάρτα μήλου με την πιο τραγανή, βουτυρένια και πεντανόστιμη σφολιάτα που έχει φτιαχτεί ποτέ, αγορασμένη από την boulangerie (αρτοποιείο) όλων των boulangeries, την Poilâne.






Εξακολουθώ να ψωνίζω στο Mora, χαμένη μέσα στα ατελείωτα ράφια γεμάτα κατσαρόλες και τηγάνια, ξύλινες κουτάλες κάθε μεγέθους και σχήματος κι αναρίθμητες "μύτες" για κορνέ ζαχαροπλαστικής.






Εξακολουθώ να αγναντεύω τον Σηκουάνα, ονειροπολώντας για το πώς θα' ταν αν ζούσα μόνιμα εδώ, στο Παρίσι.






Εξακολουθώ να καταβροχθίζω γεμάτη ενοχές τα macarons των 1,50 € το ένα από τον Pierre Hermé, ενώ ο Σ δεν σταματάει να μου λέει πόσο υπερτιμημένα είναι.

1.Φυστίκι Αιγίνης, 2.Αλμυρή καραμέλα, 3.Passion fruit με γέμιση σοκολάτας γάλακτος, 4.Τριαντάφυλλο, 5.Σοκολάτα

Εξακολουθώ να μένω κατάπληκτη από τα έργα τέχνης που αντικρύζω στα μουσεία του Παρισιού.

Εξακολουθώ να γιορτάζω την επέτειό μου με τον Σ, δειπνώντας σε ένα γραφικό restaurant της Μονμάρτης.

Ζω τη στιγμή.






Εξακολουθώ να αλλάζω τρένα μέσα στο χαοτικό, πολύβουο παρισινό μετρό,






να τρώω ένα σάντουϊτς à la Grecque με φέτα, ντομάτα και αγγούρι και ν' αναρωτιέμαι πώς μπορεί μια γεύση από τον τόπο μου, τόσο μακριά από τον τόπο μου, να είναι τόσο καταραμένα γευστική.






Εξακολουθώ να στέκομαι στην γέφυρα Pont Alexandre III συλλογιζόμενη την απέραντη ομορφιά αυτής της πόλης,






να βρίσκομαι σε ένα παλιό παριζιάνικο εστιατόριο, νιώθοντας ότι μεταφέρομαι σε άλλη εποχή, στο 1890, όταν αυτό για πρώτη φορά άνοιξε τις πόρτες του.






Εξακολουθώ να περιπλανιέμαι στους δρόμους του Παρισιού, κρατώντας το χέρι του αγαπημένου μου, χωρίς την παραμικρή έγνοια για το πού θα μας βγάλει.






Επέστρεψα. Νομίζω.

Απόδραση

Το Σάββατο που μας πέρασε ήταν ζοφερό. Συννεφιά, μαυρίλα, βροχή. Με άλλα λόγια, κλασικό ολλανδικό καλοκαίρι. Όμως εγώ είχα άλλα σχέδια. Δεν είχα σκοπό να κάτσω μέσα μεμψιμοιρώντας για τις άθλιες καιρικές συνθήκες. Όχι.

Η θέα απ' το παράθυρο της κουζίνας μου

Σηκώθηκα λοιπόν απ΄το ζεστό μου κρεβατάκι, έφαγα το πλούσιο σε φυτικές ίνες πρωϊνό μου και αποφάσισα πως θα κάνω εξόρμηση στην καταπράσινη ολλανδική ύπαιθρο. Έπρεπε πρώτα φυσικά να ξυπνήσω τον κοιμώμενο Σ. Δύσκολο εγχείρημα που ελόχευε κινδύνους, αλλά κάποιος έπρεπε να το κάνει. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε το σοφότατο ρητό "ο επιμένων νικά" κι έτσι έπειτα από μερικές προσπάθειες, τα κατάφερα. Αλώβητη.






Έλα όμως που είμαι κορίτσι της πόλης. Έλα που θέλω γερό έναυσμα για να ξαμοληθώ στα λιβάδια. Έλα που θέλω να έχω και ανταμοιβή για αυτή την έκθεση στο τόσο οξυγόνο και ανοιχτοσύνη.
Τυρί! Βούτυρο! Γάλα! Αβγά! Φρέσκα! Κατευθείαν από την αγελάδα!
Ήταν αρκετά όλα αυτά για να με πείσουν;
Ω, ναι!






Μπήκαμε λοιπόν στο αυτοκίνητό μας, με μερικά νόστιμα χειροποίητα κουλουράκια στο χέρι—τα οποία μου έστειλε η Ιωάννα από την Ελλάδα μαζί με ένα τέλειο άλειμμα ταραμά—με τον Σ να εκτελεί χρέη συνοδηγού και dj και εγώ να οδηγώ γεμάτη προσμονή προς μια φάρμα μόλις μισή ώρα έξω από την Χάγη.






Μισή ώρα έξω από την Χάγη. Μισή ώρα έξω από την πόλη. Μισή ώρα έξω από την πολυκοσμία και την φασαρία, αντικρίζεις αυτό.






Κι αυτό.






Κι αυτό.






Αυτή η φάρμα, η οποία βρίσκεται μόλις τρία χιλιόμετρα έξω από την πόλη του Leiden, φτιάχνει ένα από τα καλύτερα τυριά Leidse στην Ολλανδία, το Boeren-Leidse met sleutels kaas (Π.Ο.Π.). Είναι ένα τυρί που φτιάχνεται αποκλειστικά σε αγροκτήματα, προέρχεται από την περιοχή Leiden της Νότιας Ολλανδίας και είναι εύκολα αναγνωρίσιμο από την κοκκινο-καφέ επίστρωση και την επίσημη σφραγίδα με τα κλειδιά της πόλης του Leiden στην κορυφή του. Πρόκειται για ένα ημίσκληρο, αγελαδινό τυρί με χαμηλά λιπαρά, το οποίο φτιάχνεται με ωμό αποβουτυρωμένο γάλα και την προσθήκη σπόρων κύμινου κι έχει μια κρεμώδη, έντονη αλλά και πικάντικη γεύση που είναι μοναδική.






Η προσθήκη μπαχαρικών σε τυριά είναι πολύ κοινή στην Ολλανδία και χρονολογείται από το 1600 μ.Χ., όταν η Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών κυριαρχούσε στο παγκόσμιο εμπόριο μπαχαρικών. Οι Ολλανδοί γρήγορα συνήθισαν τις καινούριες και συναρπαστικές πικάντικες γεύσεις των μπαχαρικών και έτσι άρχισαν να τις ενσωματώνουν στα τοπικά τους τυριά.

Όποτε βλέπω αυτή την φωτογραφία, μoυ'ρχεται να τραγουδήσω αυτό το κομμάτι

Το αγρόκτημα που επισκεφθήκαμε, με το όνομα "De Keizershof" (Ο κήπος του αυτοκράτορα), διοικείται από την οικογένεια Van Leeuwen από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 κι εκτός από το τυρί Leidse, είναι επίσης διάσημοι για το Boeren-Roomboter τους, δηλαδή το αγελαδινό βούτυρο γάλακτος. Αυτό είναι ένα πολύ πλούσιο βούτυρο που φτιάχνεται με την κρέμα που μαζεύουν απ' την επιφάνεια του γάλακτος το οποίο χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τυρί. Το βούτυρο αυτό όπως και το τυρί Leidse είναι κατεγραμμένα στο Ark of Taste, ένα διεθνή κατάλογο τοπικών προϊόντων/τροφίμων που απειλούνται με εξαφάνιση και το οποίο διατηρείται από το παγκόσμιο κίνημα Slow Food.






Αυτό το βούτυρο είναι αληθινό βούτυρο και είναι νοστιμότατο. Αγοράσαμε μισό κιλό (ναι, ναι, τόσο πολύ) και τα πρώτα 250 γραμμάρια εξαφανίστηκαν σε ένα-δυο μέρες.
Το πασαλείψαμε σε pain rustique,






σε ψωμί ολικής αλέσεως






και σ' αυτό το ολλανδικό καλαμποκόψωμο.






Επίσης, δεν υπήρχε περίπτωση να παραλείψουμε να αγοράσουμε μια ντουζίνα φρεσκότατα αβγά από τις κότες της φάρμας—οι οποίες έτρεχαν ελεύθερες μες στην χαρά, τρελαίνοντας τον σκύλο του αγροκτήματος (ο οποίος παρεμπιπτόντως ερωτεύτηκε τον Σ και τον ακολουθούσε παντού)—και δυο λίτρα φρέσκο, ωμό (μη παστεριωμένο) αγελαδινό γάλα.






Ο Σ ρώτησε την αγρότισσα αν πρέπει να βράσουμε το γάλα πριν το πιούμε κι ένα κύριος που περίμενε κι αυτός να αγοράσει γάλα γέλασε με την άγνοιά μας. "Θα σου κάνει καλό", είπε με μια βαριά ολλανδική προφορά. "Πιές το έτσι όπως είναι".






Αφού φύγαμε από την πανέμορφη αυτή φάρμα, σταματήσαμε λίγο πιο κάτω σε μια άλλη, όπου έφτιαχναν φρέσκο παγωτό από το γάλα των δικών τους αγελάδων. Φυσικά δεν μπορούσα να αντισταθώ κι έπρεπε να δοκιμάσω. Ήταν από τα πιο γευστικά παγωτά που έχω φάει στην ζωή μου με μια απίστευτα κρεμώδη υφή και μια διακριτική γεύση γάλακτος.






Ανυπομονούσαμε όμως να γυρίσουμε στο σπίτι. Ανυπομονούσαμε να γευτούμε το τυρί, τ' αβγά, το βούτυρο και το γάλα που είχαμε αγοράσει.






Το ένστικτό μου, με το που βλέπω αβγά, είναι τα τηγανίσω. Aβγά μάτια-όπως τα προτιμά κι ο Σ—και πρέπει να σας πω πως ήταν α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-α.






Την επόμενη μέρα, άρχισα ν' αναρωτιέμαι τί να κάνω με όλο αυτό το γάλα, πέρα από τα προφανή, και όταν είδα την συνταγή της Deb του Smitten Kitchen για σπιτικό τυρί ρικόττα, νόμισα πως είχα κερδίσει το λόττο. Το έφτιαξα την ίδια μέρα, χρησιμοποιώντας μόνο γάλα και καθόλου κρέμα γάλακτος, και ήταν απίθανο. Δεν το πίστευα πως είχα φτιάξει δικό μου τυρί. Ο Σ ξετρελάθηκε.






Χθες, καθώς άνοιξα το ψυγείο και συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πια φρέσκα αβγά, φρέσκο γάλα και βούτυρο από την φάρμα, πήρα την απόφαση ότι αυτή την τριαντάλεπτη διαδρομή με τ' αυτοκίνητο θα την κάνω πλέον συχνά.







Φάρμα DE KEIZERSHOF
Οικογένεια Van Leeuwen
Noord Aa 4
2381 LV
Zoeterwoude
Ολλανδία


Slow Food Nederland

Δυστυχώς, στο Ark of Taste βρήκα μόνο τρία ελληνικά προϊόντα. Τα άλλα πού είναι άραγε;
Επίσης, ψάχνοντας για πληροφορίες για το ελληνικό παράρτημα του Slow Food βρήκα μόνο αυτό. Αν κάποιος έχει κάποιο άλλο link υπόψη του, παρακαλώ ας το γράψει στα σχόλια.