Λατρέυω το πράσινο χρώμα. Με ηρεμεί, όπως το μπλε ηρεμεί κάποιους άλλους.


Πάντα μου τραβάει την προσοχή, παντού. Ειδικά στη φύση.

Η Ολλανδία είναι μια καταπράσινη χώρα, γεμάτη από κάθε πιθανή απόχρωση του πράσινου, ιδιαίτερα κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι.

Παρ' όλ' αυτά, κατάφερα να βρω το πιο ζωντανό, το πιο ζωηρό και φωτεινό πράσινο χρώμα μέσα στο καταχείμωνο. Στα τέλη του περασμένου μήνα, σ' ένα δάσος, στη Χάγη.

Πιο πράσινο κι απ' το πράσινο.
Ένα πάρκο γεμάτο πράσινους γίγαντες.

Θα μοιραστώ μαζί σας σύντομα μια σούπα που την χαρακτηρίζει το πρασινωπό της χρώμα.

Εντωμεταξύ, παραμείνετε πράσινοι. Και δεν εννοώ από ζήλια.

Πατήστε τα links
για να δείτε την ομορφιά του μελιού,
να ακούσετε τον ήχο ταράνδων,
να δείτε τη δουλειά ενός Έλληνα φωτογράφου,
και για ν' ακούσετε το κομμάτι που ακούω ξανά και ξανά τον τελευταίο καιρό.
Προηγούμενα: Πηγές έμπνευσης (Νοέμβριος 2011)